07.30u: Het heerlijkste moment van een dag spreekuur houden, alles is nog rustig en het leven in het ziekenhuis komt stilaan weer op gang. Tijd voor een eerste shot Ristretto, de waanzin, dit terwijl mijn PC opstart.
Altijd spannend om te zien of men efficiënt de afspraken heeft gemaakt, heeft al tot heel wat momenten van frustratie en ergernis geleid.
Efficiënt? Wel nee, sommigen hebben een afspraak op het zelfde tijdstip en daartussen zitten dan weer enkele vrije plekken. Het moment om mijn mail bij te werken en weer een Ristretto te nemen. Gelukkig cupkes genoeg.
Hmm... 58 patiënten vandaag, dit is redelijk rustig, hoewel rustig... het middagspreekuur is "kindjes" spreekuur. Beeld je in een wachtzaal vol huilende, krijsende, lachende en speelse kinderen. Kinderwagens en stressy ouders.
08.00u: De eerste patiënten druppelen binnen en melden zich aan bij de bali. De dag kan beginnen.
Een variëteit aan patiënten met tal van ernstige en minder ernstige problemen komen hier terecht. Het is een spreekuur om de patënt de nodige uitleg te geven over welk type van verdoving ik als slaapdokter (ook wel anesthesist, anesthesioloog of gasboer genoemd) hen in hun situatie het best kan bieden en welke vooronderzoeken hiervoor nodig zijn.
Patiënten zijn toch ietwat bijzonder, heel wat verschillende karakters, persoonlijkheden. Meestal kan ik bij het binnenkomen in mijn spreekkamer al inschatten wat voor een gesprek ik kan verwachten. Ge kunt u niet voorstellen maar de meest gekke vragen, terecht scherpe opmerkingen en bedenkingen komen aan bod. Patiënten zijn mondig geworden en hebben dikwijls heel wat uitgezocht op het internet. Helaas staat daar ook vaak de grootste onzin op en moet ik meermaals mensen overtuigen van wat ze mogelijks gevonden hebben op "wereldwijdeweb" niet altijd juist is. Omgekeerde wereld soms, het internet weet het voor de patiënt blijkbaar beter dan "the real" dokter.
Meneertje "precies" komt binnen is netjes gekleed, mooi gebruind, blijkbaar juist terug van Spanje. Hij doet krampachtig zijn best alles te banaliseren. Typisch voor de stoere man die vooral niet wil laten zien dat hij het allemaal ongelooflijk eng vind. Hij begint het gesprek over koetjes en kalfjes en komt dan zoals ik vaak meemaak op mijn oooh zo leuk Belgisch accent terug, dat vinden de Nederlanders nu eenmaal "geweldig". Uiterst keurig heeft hij in een mapje de infobrochures bij die hij daadwerkelijk heeft doorgenomen. Veel patiënten beweren immers dat ze dat hebben gedaan, maar hebben het in de praktijk vaak al weggesmeten. Hij heeft "typisch" alle vragen die hij nog heeft, opgeschreven en we nemen deze dan ook rustig door. Even later gaat hij enigszins gerustgesteld naar huis klaar voor zijn komende operatie.
Next...
De wat oudere dame is aan de beurt, we schudden elkaar de hand en zij gaat vervolgens voor me zitten. Nog voor ik me in haar dossier heb kunnen verdiepen begint zij een aangrijpend levensverhaal te vertellen, niet te stoppen... Ik denk bij mezelf hoe kan ik haar goed te woord staan en toch mijn wachtzaal niet laten vollopen. Tactvol tracht ik haar te onderbreken en terug te komen op het gesprek waarvoor zij bij mij komt. Het is zo een patiënte waarvan ik nu al weet dat elk woord ik ook zeg voor haar een aanleiding is tot meer vragen. Geduld is dan echt wel een schone deugd... Pfff... de klokt tikt verder. Twintig minuten later, wachtzaal intussen overvol geven we elkaar de hand en ik wens haar sterkte toe.
12.30u: Half uur uitgelopen, niet slecht. Intussen heb ik zowat 20 handen geschud en dus ook 20 maal handalcohol gepompt, nefast is dit voor mijn fijn gemanicuurde handen. Lang leve handcrème en gelnagels.
Ik heb ooit geprobeerd geen hand te geven, in de tijd van de Mexicaanse griep lukte dat behoorlijk maar het blijf een natuurlijke reflex van de patiënt om toch een handje te geven. Boeken kan je hier over schrijven: ruwe handen, vuile handen, klamme handen, fijne verzorgde handen... alle soorten handen.
13.10u: Mail verwerkt, koffietje op. Tijd voor flink glas water anders komt de vochtbalans wel echt in de problemen bij zoveel koffie drinken. Klaar voor de komende 3 uurtjes kinderspreekuur. Intussen hoor ik al een drukte in de wachtzaal. Lijkt wel een ware speeltuin. Het zijn allemaal kinderen van 0 tot 16 jaar die amandelen en poliepen kwijt moeten, buisjes nodig hebben, liesbreukjes hebben, niet ingedaalde "balletjes" hebben en nog veel meer, gelukkig, niet al te erge zaken.
Het blonde meisje met 2 Heidi vlechtjes, ze heeft van die afschuwelijke plakkepollen, snottebellen van hier tot in Tokio. Duidelijk, die komt voor een all in (buisjes, amandelen en poliepen). Ze heeft juist het voorlichtingsfilmpje gezien en vraagt mij of het prikje voor het inslaap maken pijn doet? Natuurlijk niet, vertel ik haar. We hebben "toverzalf" die de huid op haar handje doet slapen waardoor ze niets van het prikje voelt. Gerustgesteld en blij verlaat ze met een prachtige roze ballon mijn spreekkamer en verdwijnt vervolgens in de drukte van de wachtzaal.
Angstvallig zie ik in de wachtzaal een moeder met 4 kinderen, 2 ervan zijn ruzie aan het maken, een ander zit in de buggy te huilen en de jongste zit op de schoot van de moeder. Ik roep hen binnen... moeder heeft het duidelijk gehad en wil liefst zo snel mogelijk weer naar huis. Ze komt voor de kleine huilende baby in de buggy, huilend van vermoeidheid, honger. Ik probeer snel tussen al het lawaai en gehuil door de nodige informatie te geven aan de moeder vooral over het nuchter zijn voor de operatie. Mensen snappen nog altijd niet goed waarom ze nuchter moeten zijn. Ondanks mijn uitleg heb je toch nog patiënten die het doodleuk aan hun laars lappen. Tja, die stellen we dan ook doodleuk uit als het medisch verantwoord is.
Gelukkig heeft deze moeder het heel goed begrepen en kan snel en opgelucht naar huis met haar lawaaerige kroost.
16.10u: Rust... plakkepollen, snottebellen, ballonnen, snoepjes, gehuil, gelach... weer een kinderspreekuur voorbij.
Ik kijk nog even enkele dossiers na die goedgekeurd moeten worden voor ingrepen van de volgende dag, doe een babbeltje met de zusters en dank de secretaresse, klaar om naar huis te gaan.
17.00u - Driving back home - Radio aan, de dag overlopend en denk bij mezelf het blijft toch een vak met veel variatie, en de smile op het gezicht van een patiënt die mijn consultatie verlaat, daar doe ik het voor.
Altijd spannend om te zien of men efficiënt de afspraken heeft gemaakt, heeft al tot heel wat momenten van frustratie en ergernis geleid.
Efficiënt? Wel nee, sommigen hebben een afspraak op het zelfde tijdstip en daartussen zitten dan weer enkele vrije plekken. Het moment om mijn mail bij te werken en weer een Ristretto te nemen. Gelukkig cupkes genoeg.
Hmm... 58 patiënten vandaag, dit is redelijk rustig, hoewel rustig... het middagspreekuur is "kindjes" spreekuur. Beeld je in een wachtzaal vol huilende, krijsende, lachende en speelse kinderen. Kinderwagens en stressy ouders.
08.00u: De eerste patiënten druppelen binnen en melden zich aan bij de bali. De dag kan beginnen.
Een variëteit aan patiënten met tal van ernstige en minder ernstige problemen komen hier terecht. Het is een spreekuur om de patënt de nodige uitleg te geven over welk type van verdoving ik als slaapdokter (ook wel anesthesist, anesthesioloog of gasboer genoemd) hen in hun situatie het best kan bieden en welke vooronderzoeken hiervoor nodig zijn.
Patiënten zijn toch ietwat bijzonder, heel wat verschillende karakters, persoonlijkheden. Meestal kan ik bij het binnenkomen in mijn spreekkamer al inschatten wat voor een gesprek ik kan verwachten. Ge kunt u niet voorstellen maar de meest gekke vragen, terecht scherpe opmerkingen en bedenkingen komen aan bod. Patiënten zijn mondig geworden en hebben dikwijls heel wat uitgezocht op het internet. Helaas staat daar ook vaak de grootste onzin op en moet ik meermaals mensen overtuigen van wat ze mogelijks gevonden hebben op "wereldwijdeweb" niet altijd juist is. Omgekeerde wereld soms, het internet weet het voor de patiënt blijkbaar beter dan "the real" dokter.
Meneertje "precies" komt binnen is netjes gekleed, mooi gebruind, blijkbaar juist terug van Spanje. Hij doet krampachtig zijn best alles te banaliseren. Typisch voor de stoere man die vooral niet wil laten zien dat hij het allemaal ongelooflijk eng vind. Hij begint het gesprek over koetjes en kalfjes en komt dan zoals ik vaak meemaak op mijn oooh zo leuk Belgisch accent terug, dat vinden de Nederlanders nu eenmaal "geweldig". Uiterst keurig heeft hij in een mapje de infobrochures bij die hij daadwerkelijk heeft doorgenomen. Veel patiënten beweren immers dat ze dat hebben gedaan, maar hebben het in de praktijk vaak al weggesmeten. Hij heeft "typisch" alle vragen die hij nog heeft, opgeschreven en we nemen deze dan ook rustig door. Even later gaat hij enigszins gerustgesteld naar huis klaar voor zijn komende operatie.
Next...
De wat oudere dame is aan de beurt, we schudden elkaar de hand en zij gaat vervolgens voor me zitten. Nog voor ik me in haar dossier heb kunnen verdiepen begint zij een aangrijpend levensverhaal te vertellen, niet te stoppen... Ik denk bij mezelf hoe kan ik haar goed te woord staan en toch mijn wachtzaal niet laten vollopen. Tactvol tracht ik haar te onderbreken en terug te komen op het gesprek waarvoor zij bij mij komt. Het is zo een patiënte waarvan ik nu al weet dat elk woord ik ook zeg voor haar een aanleiding is tot meer vragen. Geduld is dan echt wel een schone deugd... Pfff... de klokt tikt verder. Twintig minuten later, wachtzaal intussen overvol geven we elkaar de hand en ik wens haar sterkte toe.
12.30u: Half uur uitgelopen, niet slecht. Intussen heb ik zowat 20 handen geschud en dus ook 20 maal handalcohol gepompt, nefast is dit voor mijn fijn gemanicuurde handen. Lang leve handcrème en gelnagels.
Ik heb ooit geprobeerd geen hand te geven, in de tijd van de Mexicaanse griep lukte dat behoorlijk maar het blijf een natuurlijke reflex van de patiënt om toch een handje te geven. Boeken kan je hier over schrijven: ruwe handen, vuile handen, klamme handen, fijne verzorgde handen... alle soorten handen.
13.10u: Mail verwerkt, koffietje op. Tijd voor flink glas water anders komt de vochtbalans wel echt in de problemen bij zoveel koffie drinken. Klaar voor de komende 3 uurtjes kinderspreekuur. Intussen hoor ik al een drukte in de wachtzaal. Lijkt wel een ware speeltuin. Het zijn allemaal kinderen van 0 tot 16 jaar die amandelen en poliepen kwijt moeten, buisjes nodig hebben, liesbreukjes hebben, niet ingedaalde "balletjes" hebben en nog veel meer, gelukkig, niet al te erge zaken.
Het blonde meisje met 2 Heidi vlechtjes, ze heeft van die afschuwelijke plakkepollen, snottebellen van hier tot in Tokio. Duidelijk, die komt voor een all in (buisjes, amandelen en poliepen). Ze heeft juist het voorlichtingsfilmpje gezien en vraagt mij of het prikje voor het inslaap maken pijn doet? Natuurlijk niet, vertel ik haar. We hebben "toverzalf" die de huid op haar handje doet slapen waardoor ze niets van het prikje voelt. Gerustgesteld en blij verlaat ze met een prachtige roze ballon mijn spreekkamer en verdwijnt vervolgens in de drukte van de wachtzaal.
Angstvallig zie ik in de wachtzaal een moeder met 4 kinderen, 2 ervan zijn ruzie aan het maken, een ander zit in de buggy te huilen en de jongste zit op de schoot van de moeder. Ik roep hen binnen... moeder heeft het duidelijk gehad en wil liefst zo snel mogelijk weer naar huis. Ze komt voor de kleine huilende baby in de buggy, huilend van vermoeidheid, honger. Ik probeer snel tussen al het lawaai en gehuil door de nodige informatie te geven aan de moeder vooral over het nuchter zijn voor de operatie. Mensen snappen nog altijd niet goed waarom ze nuchter moeten zijn. Ondanks mijn uitleg heb je toch nog patiënten die het doodleuk aan hun laars lappen. Tja, die stellen we dan ook doodleuk uit als het medisch verantwoord is.
Gelukkig heeft deze moeder het heel goed begrepen en kan snel en opgelucht naar huis met haar lawaaerige kroost.
16.10u: Rust... plakkepollen, snottebellen, ballonnen, snoepjes, gehuil, gelach... weer een kinderspreekuur voorbij.
Ik kijk nog even enkele dossiers na die goedgekeurd moeten worden voor ingrepen van de volgende dag, doe een babbeltje met de zusters en dank de secretaresse, klaar om naar huis te gaan.
17.00u - Driving back home - Radio aan, de dag overlopend en denk bij mezelf het blijft toch een vak met veel variatie, en de smile op het gezicht van een patiënt die mijn consultatie verlaat, daar doe ik het voor.
