06.30 u: Het is nog pikdonker buiten wanneer ik mij op weg begeef naar ons "gesticht", herfst heeft duidelijk zijn intrede
gedaan, de dagen worden korter. Ik hoor op de radio dat het nog even nazomert.
Genieten nu is duidelijk de boodschap. Tot vorige week zag ik de zon in alle
mogelijke kleuren opkomen vandaag is het op dit zelfde tijdstip nog donker.
Over enkele weken zal het zo zijn dat ik bij het binnenkomen en het verlaten
van ons "gesticht" geen daglicht heb gezien. Donkere tijden van veel Vit -D
tekort komen er weer aan.
07.30 u: Stilaan druppelt iedereen binnen. Nippend van
mijn nog veel te hete Ristretto werp ik een blik op het operatieprogramma van
de dag, even geniet ik in stilte van dit moment van rust. Lang zal het niet duren alvorens alles hier op volle toeren draait.
08.15 u: Voor de verandering verloopt het
operatieprogramma eens rustig en heerst er nu onrust op de werkvloer. De
bestaande kledingvoorschriften heeft men opnieuw aangescherpt. Uiteraard moet
iedereen er zijn plasje overheen doen. Geen horloges, geen juwelen, ook geen
oorbellen, geen nagellak, etc... Het voelt als een waar onrecht dat wordt
aangedaan. Dit zijn echter regels
die al lang bestaan maar waar iedereen, ook ik, met de tijd toch een eigen
interpretatie is aan gaan geven ( “ff vergeten”) . Sommigen voelen zich nu
eenmaal "naakt" zonder al deze ornamenten, ook ik begrijp nu meer waarom patiënten het zo verschrikkelijk vinden hun
"gebit" te moeten uit
doen voor een operatie. Nu weet ik wat zij bedoelen met " Ik voel me dan zo naakt dokter ".
12.30u: Wanneer mijn telefoon voor de zoveelste keer gaat
zie ik op het scherm dat het de gynaecoloog van wacht is. Hij heeft het verzoek
om een epidurale voor pijnbestrijding. Ik maak bij mezelf de bedenking "typisch" rond lunchtijd
bellen voor een epidurale. Perfect timing! Echter verteld hij dat er wel
bijzondere omstandigheden zijn bij deze patiënte.
Ik krijg het ijskoud van
binnen bij het aanhoren van zijn verhaal en in een klap sta ik volop in de
bikkelharde realiteit en worden discussies over kledingvoorschriften zo banaal:
"
deze mevrouw heb ik vanochtend laten opnemen voor "inleiding" van
de bevalling, ze is overtijd. Gisteren zag ik haar nog op mijn spreekuur en was
het CTG ( controle van hartactiviteit van een foetus/baby ) nog perfect in
orde. Bij het aansluiten van het CTG deze ochtend kon ik tot mijn afschuwelijke
verbazing geen hartactiviteit meer terug te vinden. Het kind blijkt reeds
overleden te zijn!..."
Dit zou de prachtigste dag van het leven moeten zijn voor dit jonge koppel waar zij 9 maanden naar hebben uitgekeken . Geheel onverwacht en volkomen onbegrijpelijk draait dit uit op een nachtmerrie waar zij niet uit kunnen ontwaken. Met geen woorden valt te beschrijven wat een verdriet deze ouders
in spe hebben. Geen woorden voor...
Bevallen is pijnlijk . Het spreekt dan ook voor zich dat
bevallen van het overleden kind bij deze jonge vrouw absoluut pijnloos moet kunnen verlopen. Dat is een kleine bijdrage die ik kan bieden om het enorme leed van deze vrouw ietwat te verzachten.
12.45u: Ik breng iedereen die betrokken zal zijn bij het
plaatsen van deze ruggenprik discreet op de hoogte van deze afschuwelijke
situatie. Ik wil immers vermijden dat men in alle enthousiasme en uit gewoonte
gaat zeggen " gefeliciteerd mevrouw , nog even volhouden "!
Een ongelooflijk en onvergeeflijke lapsus zou dit zijn.
13.00u: Ingetogen en intens meelevend informeer ik
mevrouw over wat ze kan verwachten en hoe ik te werk zal gaan . Gelukkig heeft
zij een ideaal figuur en plaats ik probleemloos in 1 poging de ruggenprik.
"Respect " ..."moedig" ... Zijn de
woorden die bij mij en bij het hele team binnenschieten wanneer zij het
operatiekwartier verlaat. Klaar, voor zover je hiervoor klaar kan zijn, om ingeleid te worden voor een bevalling die zij geheel anders had voorbereid en voorgesteld.
16.00u: Ik vraag nog even na bij de gynaecoloog of zij inderdaad voldoende pijnvrij is en of het inleiden enigszins voorspoedig verloopt?
Zo een casus kan ik niet loslaten, gerustgesteld verneem ik dat in ieder geval mevrouw pijnvrij is.
18.00u: Ik neem de dienst over en langzaam loopt het operatiekwartier leeg. Het team dat van wacht is blijft over. Tot in de vroege uurtjes werk ik het ene spoedgeval na het andere weg. In stilte hopend dat mevrouw intussen bevallen is zodat we haar niet ook nog een keizersnede moeten laten ondergaan.
07.30u: De volgende dag alweer verlaat ik ons "gesticht". Inmiddels is de bevalling voorspoedig verlopen. Voorspoedig klinkt dubbel in dit geval, want bevallen van je overleden kind ... is niet helemaal voorspoedig.
( Op weg naar huis besef ik dat dit een casus is die mij altijd zal bij blijven. Beklijvend. )
" Zo onbegrijpelijk en oneerlijk kan het leven dus zijn..."
 |
| uit "Jariger dan wij" van Geert de Kockere |
