18.00 u: Het is vandaag voor de verandering een heel uitzonderlijke dag. Ik heb al om vijf uur mijn collega's naar huis kunnen sturen, de laatste ingreep overgenomen en rustig afgewerkt. Inmiddels heeft ook onze laatste patiënt de "verkoeverkamer", ook wel de "uitslaapkamer" genoemd, verlaten. Tot nu toe is er nog geen spoedingreep aangemeld. Gewoonlijk eet ik meestal iets snel en ongezond tussen de bedrijven door in het ziekenhuis. Aangezien het nu zo rustig is en het mooi weer is besluit ik even "ons gesticht" te verlaten.
Ik check nog even bij de gynaecoloog en chirurg van wacht of er wat in de pijplijn zit. Ook zij geven aan dat het rustig is en zijn ook van plan het ziekenhuis vroegtijdig te verlaten in de hoop van het goede weer te genieten.
19.00 u: Toch wat ongemakkelijk zit ik in een nabij gelegen bistro, heerlijk buiten op het terras. Ik geniet volop van een gestolen moment. Het komt zelden voor dat ik dit kan. Ik check en dubbel check of mijn gsm het wel doet zodat men mij zeker kan bereiken.
20.00 u: Genietend van een dubbele espresso zucht ik opgelucht dat ik niet ben opgeroepen.
Even later rijd ik rustig weer naar het ziekenhuis. Ik passeer de dames van de " oproepcentrale" die zoals altijd even vriendelijk " dag dokter " zeggen! Ook zij stellen vast dat het een rustige avond is.
21.30 u: Ik besluit dan toch maar naar mijn "picketkamer" te gaan en eens vroeg te gaan slapen. Picketkamer is het juiste woord want meer dan een spartaanse kamer met tv is dit niet. De kans dat als ik van wacht ben die kamer zie is ook beperkt. Ik zap nog even om het hoofd leeg te maken en doe vervolgens met veel plezier het licht.
23.55 u: Met een afschuwelijk schel telefoongerinkel open ik uiterst gefrustreerd mijn ogen en neem met alle moeite van de wereld de telefoon toch vriendelijk op. Het is de chirurg van wacht : hij doet een verhaal over een behoorlijk zieke patiënt, en vraagt of ik met hem mee wil beoordelen of het wel verstandig is om deze patiënt zo diep in de nacht te opereren? Soms is het gewoon beter om een patiënt te optimaliseren op de intensieve zorgen, om dan vervolgens goed voorbereid aan een grote ingreep te beginnen.
Na intensief overleg besluiten we dat het voor deze patiënt beter is om de ingreep naar morgen uit te stellen en intussen de patiënt te optimaliseren.
00.45 u: Ik lig weer in bed, enigszins opgelucht dat we de ingreep verantwoord naar de volgende dag hebben kunnen doorschuiven.
01.15 u: Ik was nog maar net in een diepe slaap gevallen of deze wordt weer abrupt onderbroken door de mij zo vertrouwd in de oren klinkende telefoon.
" Goedenacht dokter de centrale hier ik heb de intensivist voor u aan de lijn ". Enkele luttele seconden later hoor ik mijn collega aan de andere kant van de lijn. Enigszins verontschuldigend vraagt hij of ik bereid ben een epidurale te komen prikken op de intensieve zorgen. Een uiterst ongewone vraag dat ik midden in de nacht dit moet gaan doen op een intensieve zorgen. Enkel noodzakelijk bij patiënten met extreem veel pijn die niet met andere pijnbestillers pijnvrij te krijgen zijn. Ik vertel hem dat ik uiteraard kom, dit verzoek is zo zelden dat hier echt wel een reden voor moet zijn. Ik sleur mij uit bed, trek mijn klompen aan en ga op stap naar de intensieve zorgen.
01.25 u Inmiddels wakker aangekomen op de intensieve zorgen wordt ik al opgewacht door een verpleger die maar al te blij is me te zien en wijst me het bed aan waar de patiënt ligt.
Daar is net een jonge man opgenomen. Een amateur wielrenner 45 jaar kermend en badend in het zweet van de pijn.
" Eerder die avond was hij met een paar vrienden vertrokken voor een tochtje van 60 km. Hij doet dit al jaren. Tijdens deze prachtige avond raakt de spiegel van een voorbijrijdende auto hem en vliegt hij hierdoor over kop en komt vervolgens op de motorkap van de auto terecht. Zijn vrienden compleet aangedaan hebben extreem alert en snel gereageerd waardoor in een mum van tijd er snel een trauma helikopter ter plaatse kwam die de eerste zorgen toediende. Hij werd vervolgens naar de afdeling spoedgevallen van ons ziekenhuis overgebracht. Nader onderzoek toont aan dat de schade al bij al niet zo dramatisch is als het op het eerste zicht leek. Hij heeft aan zijn linkerzijde wel 5 gebroken ribben en een klaplong. Verder een hoop schaafwonden. Gelukkig vooral geen hersenletsel!
Deze man heeft een echte engelbewaarder gehad en mag blij zijn dat hij er zo van af komt.
Uit zijn borstkas zie ik een "drain" komen die de chirurg op de spoedgevallen afdeling heeft aangebracht na het vaststellen van de klaplong. Dit is een buisje dat ervoor moet zorgen dat de long die ingeklapt was, zich terug kan ontplooien tegen de wand in de holte van zijn borstkas.
Het zijn die gebroken ribben die bij iedere ademhaling en de minste beweging voor een helse pijn zorgen.
Nadat ik me heb voorgesteld, vertel ik hem dat ik die helse pijnen nagenoeg volledig kan wegnemen door het plaatsen van een ruggeprik. Dit is als het ware de "Rolls-Royce" van pijnbestrijding bij gebroken ribben. Het enige dat hij hiervoor moet doen is heel even op de rand van het bed gaan zitten wat in dit geval een hele uitdaging is. Ik hoef dit geen twee keer te zeggen. " Dokter, als die pijn maar overgaat! ".
Tijdens mijn voorbereidende werk geef ik hem alvast een krachtige pijnstiller en met behulp van de verpleging slagen we erin hem rechtop te zetten. Even laten bijkomen, en dan prikken maar.
02.10 u: Missie geslaagd! Vijf minuten na het plaatsen van de ruggeprik zie ik hem voorzichtig beetje bij beetje ontspannen.
Nadat we hem met zorg weer neer hebben gelegd komt ook een smile op zijn gezicht.
Wanneer ik hem vraag of de pijn al beter is , antwoord hij eenvoudig weg " dokter, you just made my day "! Vervolgens komt er ook vlotjes uit "wel zonde van mijn nieuwe fietstenue, die jullie hebben moeten doorknippen". Ik vertel hem dat als hij zo een opmerking kan maken er duidelijk beterschap is en wens hem verder een vlot herstel toe.
02.25 u: Met voldoening ga ik slapen. Het is telkens bij deze dankbare patiënten dat ik toch weer weet waarom ik voor dit vak heb gekozen. Zo kwam aldus een wielrenner bij de slaapdokter.
Drie dagen later kon deze man de intensieve zorgen verlaten en na een flinke week was hij thuis voor verder herstel.
Een fietstocht die hij nooit meer zal vergeten.
