06.00u: Er zijn zo van die dagen dat je vooraf gewoon weet dat het een "klote" dag wordt. Het begint al bij het opstaan. Diegene die de "snooz" functie heeft uitgevonden ben ik eeuwig dankbaar, gewoon een geniale uitvinding. Vandaag heeft deze knop het mogen weten, enigszins ontoerekeningsvatbaar heb ik die een paar keer fors een klap gegeven. Helaas op een gegeven moment weet je gewoon dat als je nu niet opstaat het echt TE LAAT is. Ik heb me maar uit bed gesleept, ochtendritueel in spoedtempo uitgevoerd en ben vervolgens de auto ingestapt richting ons "gesticht".
07.30u: In de kleedkamer is het piekuur: lockers worden opengemaakt, klompen gepakt.
Frustratie borrelt op want vandaag zijn alweer de OK-pakjes onvoldoende aangevuld. Ik moet nog maar eens een vreselijk, oversized en compleet vormloos pak aantrekken. Vervolgens blijf ik halsstarrig proberen om modieus het kapje over mijn haar te trekken.
Eerste actie iedere ochtend als ik de OK binnenkom is onze "Cloony" ( Nespresso ) aanzetten. De dag starten zonder mijn shot "ristretto" is gewoon "not done".
Opgeladen met de nodige cafiëne bekijk ik het operatieprogramma en overloop ik wat er zich tijdens de nacht heeft aangeboden en wat vandaag absoluut nog moet geopereerd worden.
"Damn"!! Dat belooft, 5 "spoedjes" die gisteren niet zijn weggewerkt en er zijn er al 3 nieuwe bij. Dit wordt weer knippen, plakken en inschuiven zodat er zoveel mogelijk gedaan kan worden.
07.45u: De grootste uitdaging is om alle operatiezalen op tijd opgestart te krijgen. Chirurgen zijn nu eenmaal een ras, geboren zonder enig geduld. Elke chirurg heeft altijd wel een reden waarom zijn operatiekamer zeker als eerste opgestart moet worden. Dagelijks zijn er ontelbare factoren die tot een vertraging kunnen leiden met het fors uitlopen van het operatieprogramma tot gevolg.
09.00u: Alles lijkt redelijk vlot te verlopen en de spoedgevallen heb ik voorlopig een plekje kunnen geven.
"The Perfect Moment" om even mail door te nemen, de berg administratie bij te werken en mijn cafeïne niveau op peil te houden. Wat als ik aandelen zou hebben in nespresso?...
09.50u: Zoals te verwachten heeft het niet lang mogen duren! Er moet dringend een keizersnede worden uitgevoerd! Vraag is welke operatiezaal al klaar is of bijna klaar is zodat we deze spoed ingreep ertussen kunnen wringen. Gelukkig kunnen we in deze omstandigheden rekenen op begrip van de patiënt die moet wachten en de enigszins gefrustreerde chirurg die zijn operatiezaal voor dat moment even moet afstaan.
In een roes van adrenaline en met de nodige hectiek is 15 minuten later de wereld weer een flinke burger rijker.
14.30u: Eén blik op het operatieprogramma bevestigt wat ik vanochtend al zag aankomen , we lopen uit, en nog geen beetje! Helaas niets aan te doen, inherent aan het werken op een operatiekamer.
15.00u: Voor de zoveelste keer van die dag gaat mijn "spoedtelefoon" ! Aan de andere kant van de lijn hangt een opgewonden assistent die gehaast en onsamenhangend een spoedpatiënt aanmeld. Hoe dringend vraag ik? Nu! is het antwoord. Een of andere "weirdo" is er in geslaagd om in zijn onderarm te zagen en is dan ook met spoed binnengebracht. De zaag steekt blijkbaar nog in zijn arm en moet onder narcose onder gecontroleerde omstandigheden verwijdert worden. Een dikke 15 tal minuten laten ligt deze patiënt op de OK. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken zeker?
Spectaculair ziet het er wel degelijk uit, het gerucht van dit bizarre verhaal doet al snel de ronde op het operatiekwartier. Onze gezonde zin voor sensatie en het niet alledaagse weerspiegelt zich dan ook in het opdagen van vele nieuwsgierigen die het niet kunnen nalaten even snel te komen kijken.
"Weirdo?" Absoluut. Een graatmagere, onder invloed zijnde kerel ligt op de operatietafel. Zijn lichaam is beschildert met de meest tot de verbeelding sprekende tattoos.
Het enigste waar hij zich druk om maakt is niet de pijn, niet het uitzicht van een zaag in zijn onderarm... neen dat allemaal niet! Zijn tattoo is beschadigt!!
Drama ooooh drama! Hij smeekt de chirurg om met zorg de zaag te verwijderen en erop toe te zien dat zijn dierbare tattoo zo ongeschonden mogelijk blijft.
Wat is dat toch met tattoos? De chirurg belooft zijn uiterste best te doen, zegt wel dat andere zaken belangrijker zijn. Ik vraag me af of dit is doorgedrongen bij het inslaap maken van deze patiënt.
Zorgvuldig verwijdert de chirurg die zaag en al bij al valt het gelukkig mee. Geen belangrijke weefselschade, enkel de tattoo die nu een knik heeft gekregen.
17.00u: Ik draag de rest van het drukke programma over aan mijn collega, blij dat ik niet van wacht ben.
Moe maar voldaan kan ik naar huis en maak ik me de bedenking "er kwam een man met een tattoo bij de dokter op deze "klote" dag.
