Get me my epidural now!

07.30 u: Het is weer zover, vandaag "van wacht" ... niets is zo onvoorspelbaar dan van wacht zijn in ons "gesticht".
Dit kan totale chaos zijn en betekenen dat ik 24 u mag doorwerken, maar het kan ook evengoed om 17 u klaar zijn.

17 u: De gewone werkdag zit er op, ik neem de laatste ingreep van mijn collega over, hiermee is in ieder geval het geplande operatieprogramma van die dag afgewerkt. Nog tot 08 u heb ik de eer en het genoegen  beschikbaar te zijn voor alle spoedoperaties, keizersnedes, "de epidurale " voor de "barende" vrouw alsook voor acute problemen op de spoedgevallen.

Soms valt het mee en kan ik mijn bed op een redelijk normaal tijdstip opzoeken. Evengoed kan het zo zijn dat ik na 24 u te hebben gewerkt, doodvermoeid de auto instap, de gaspedaal  flink induw en hoop zo snel mogelijk thuis te zijn. Eigen bed boven alles!
Overdag zijn er helaas een aantal spoedgevallen aangemeld. Klassiek staat er nog de "heup van de dag " op het programma. Dagelijks komt er op de spoedgevallen wel een oudere binnen die helaas zijn/haar heup heeft gebroken, we streven ernaar om deze binnen de 24u te opereren. Waarom? Studies hebben aangetoond dat de overlevingskans van deze ouderen voor deze ingreep op lange termijn gewoon toch groter is.
Verder is er nog in de aanbieding een ontstoken "blinde darm" en een lelijke enkelbreuk. Met andere woorden, werk tot in de vroege uurtjes. Gelukkig zit de sfeer er in de operatiekamer wel in vandaag! Zelfs op een operatiekwartier kan het gezellig zijn, tussen alle ellende door is er tijd voor een grap en de chirurg van wacht leeft zich met volle borst uit op de door hem verkozen playlist.  X-factor op de OK. Tussen de ingrepen vinden we tijd om snel iets te eten en draait de "nespresso"-machine op volle toeren.
Intussen klikt de klok 02 u voorbij en hebben we alle "spoedjes" weggewerkt. Nog even bellen naar de verloskamer om te horen of daar nog wat ligt ? Een epidurale ( ruggenprik ) of een dreigende keizersnede?
Voorlopig niet.

Snakkend naar de "horizontale" positie zoek ik mijn bed op. Elke minuut slapen is er een!

03.30 u: Er is niks zo frustrerend dan dat er op het meest ongelukkige tijdstip van de nacht, net als je goed slaapt, de telefoon gaat! In mezelf vloekend neem ik half slaperig de telefoon op. De telefoniste schakelt me door met de assistent Gynaecologie. Damn...ik weet genoeg, gedaan met slapen.
Na een hele inleiding, om zich alvast te verdedigen voor het feit waarom ze mij op dit onredelijke uur durft te bellen, vraagt ze of ik zo bereid wil zijn een epidurale te prikken. Het is voor een dame die al 24 u ligt te puffen en het nu echt niet meer ziet zitten. Met moeite zeg ik "prima" laat maar komen.
Een geluk voor deze dame is dat ik niet bezig ben met een operatie want anders moest zij wachten tot de operatie waar we mee bezig zijn klaar is. Het is dan dat ze het uitroepen: "hoezo de anesthesist is bezig? Ik wil mijn epidurale en wel nu! ".

Haar in de war, slaperig, trek ik mijn kleren aan. Ik stap vervolgens in mijn klompen, wrijf de "prut" uit mijn ogen en ga alvast naar het operatiekwartier. Onderweg heb ik dan zo medelijden met mezelf en vraag ik me iedere keer weer af, waarom heb ik dit vak gekozen...? Ge moet toch echt zot zijn om iedere keer weer uit uw bed te worden gebeld.

De meeste vrouwen hebben goed nagedacht over hoe zij denken om te gaan met hun weeën, eens het zover is. Het verschilt dan ook heel sterk van de ene patiënt tot de andere. Sommigen dragen dit "lot" en proberen flink iedere wee weg te puffen, anderen maken er een theatraal gebeuren van en gillen de hele boel bijeen. Sommige vrouwen willen dit liefst allemaal zo "natuurlijk" mogelijk laten verlopen en streven ernaar sterk te zijn en hopen dit aan te kunnen zonder een "epidurale". Alle trucjes passen ze dan toe : rondlopen, puffen, in bad gaan liggen, warme kruiken op de buik, yoga, roepen en tieren... Moedig van deze vrouwen, echt chapeau.
 Evengoed zijn er vrouwen die denken, die pijn hoeft toch niet, als het pijnloos kan waarom niet? Bij de tandarts krijg ik toch ook verdoving? Waarom afzien en niet kunnen genieten terwijl de ideale pijnbestrijding voor handen is?

Ha en daar kom ik dan aan te pas.

03.50 u: Inmiddels ligt er een uitgeputte, radeloze dame op mij te wachten. Haar echtgenoot zit er machteloos en verslagen bij omdat hij niets kan doen om het draaglijker te maken voor zijn vrouw.
Ik ben intussen weer klaar wakker en leg haar nog eens uit wat ze mag verwachten, wat de risico's zijn en vooral hoe snel ze zich een heel stuk comfortabeler zal voelen. Het is dit laatste waar ze vooral oren naar heeft. De rest doet er niet meer zo toe.
Gelukkig is deze dame niet te dik want helaas neemt vandaag de dag obesitas letterlijk flinke proporties aan waardoor het voor ons als anesthesist een ware uitdaging is om een epidurale te prikken. "

Een dikke twintig minuten: later verschijnt langzaam een "big smile" op het gezicht van deze aanvankelijk radeloze dame. Nog "4 cm " te gaan ,zegt ze, had ik toch maar eerder hierom gevraagd wat een hemelsbreed verschil.
Haar echtgenoot geeft mij ongelooflijk dankbaar de hand, zijn vrouw kan weer lachen dus hij ook.
Ik zeg dan op dat moment welgemeend: "graag gedaan, daarvoor ben ik hier ".
Het is die "smile" en dankbaarheid die iedere keer weer, het goed maken dat ik mijn bed uit moet.

04.30u ... Ik ga hoopvol voor de tweede keer die nacht naar mijn kamer en gelukkig bleef het verder rustig.

Over "knuffeltjes", "kroeltjes", en pyama's

Met een "Starbucks" beker vol met koffie, luisterend naar "de ochtend" op Radio1 alweer op weg naar het ziekenhuis.
Onder collega's spreken we eerder van ons "gesticht". Waarom? Simpel we zijn allemaal een beetje prettig gestoord ! Dit is nodig om dit boeiende werk met al haar onregelmatigheden en grilligheden ,24/24 en 7/7, te kunnen volhouden. Een cocktail van motivatie, idealisme, humor en heel wat relativeringsvermogen zorgt ervoor dat we om kunnen gaan met acute momenten van emotie, stress, en adrenaline. Hierdoor doet werken in ons "gesticht" geen pijn ...zot zijn doet immers geen...

Wat brengt de dag? Het kinder KNO ( keel-neus-oor voor de Nederlander) of NKO ( neus-keel-oor voor de Belg) -programma. Over woord en taalgebruik en de daarbij horende Babylonische spraakverwarringen tussen Belgen en Nederlanders schrijf ik later nog wel eens. Man man, de meest bizarre situaties heb ik hierdoor de revue zien passeren.

Anyway...U kan het al raden : een dag van een lach en een traan bij emotionele ouders en onwetende kinderen. Een twintigtal kindjes staan op het operatieprogramma. Er worden amandelen geknipt, poliepen verwijderd, buisjes geplaatst. Dit kan elk afzonderlijk of een "all-in" procedure zijn. Het lijkt soms bandwerk maar het is het gelukkig niet. Ieder kind, iedere ouder en iedere ingreep is gelukkig telkens weer een beetje anders.

Anesthesietoestel: check!
Apparatuur compleet: check!
Medicatie klaar: check!
Personeel aanwezig: check!
Time Out procedure: check!

Het team is er weer helemaal klaar voor. Ik spreek van team want dat vormen we ook, een ware geoliede machine die naadloos op elkaar zijn afgesteld. Iedereen weet perfect zijn rol in het hele scenario om iedere ingreep, van de eerste scene tot de laatste scene, tot een goed einde te brengen. Elke ingreep wordt voorafgegaan door een "time-out" procedure. Een veiligheidsprocedure waarbij we nagaan of we met de juiste patiënt, de juiste dingen aan de juiste zijde gaan doen. Vervolgens gaan we na of alle nodige materiaal daadwerkelijk aanwezig is. Een van de verbeteringen ter preventie van calamiteiten op een operatiekamer.

Nadat ze een "zetpil" of "suppo" hebben gekregen met daarin onze cocktail van het huis,  komen de meeste kinderen "slaapdronken" naar de operatiekamer. Het doel van die cocktail is ervoor te zorgen dat deze kinderen geen traumatische momenten kunnen herinneren. De schrale troost voor al die ouders die het al moeilijk genoeg hebben met het overlaten van de zorg voor hun kind aan een ander. Soms zou het goed zijn dat de ouders zelf ook wat van die cocktail kregen want het komt toch dikwijls voor dat zij onbewust hun angst en stress projecteren en hierdoor een averechts effect hebben op hun kind .

Met hun pyjama aan en dierbare knuffel in de hand komen deze kids met mama of papa naar de operatiekamer. Dat deze achteraf een beetje smerig is maakt niet uit, zo blijft er toch iets vertrouwd in deze koude en steriele omgeving.
Een update van wat er leeft in de wereld van die kleine mensjes en hun ouders krijgen wel al snel aan de hand van de pyjama die ze aan hebben of de knuffels die ze bij hebben. We zien een hele variatie van beestjes, doekjes, tutjes de ene al wat meer versleten dan de ander vaak nat gezeverd of stuk gebeten.
Ik dacht dat "cars" al niet meer in was, maar nee dus , het is duidelijk te zien aan het aantal cars-pyama's  waar het fenomeen "boys with toys" vandaan komt. De meisjes laten zien dat K3 nog steeds populair is en de merchandising rondom dit studio 100 fenomeen is duidelijk een succes. Roze K3 pyama's staan met stip op nummer1.
Winnie de Pooh, tijgetje en knorretje zijn knuffels die altijd van de partij zijn, in alle maten, formaten de ene al wat zachter dan de andere. Doodgewone "beer" en "konijn" zijn nog altijd populair.
Vandaag was er een nieuwe bij de eekhoorn '"scrat" van Ice Age, best een grappig beest. Deze ietwat grote knuffel werd  krampachtig vastgehouden door zijn kleine eigenaar.

Een maskertje met slaaplucht brengt vervolgens deze kleine helden naar dromenland. Een land waar deze kids vertoeven terwijl de chirurg hen niets vermoedend de behandeling geeft waarvoor zij gekomen zijn.

Kwartiertje later liggen ze weer in hun bedje, knuffel erbij, bijkomend op de uitslaapkamer. Ieder kind komt anders uit dromenland. Huilend, lachend, boos, agressief, ontroostbaar, slaperig, gelaten...gelukkig herinneren ze dit niet meer. Lang leve onze cocktail!

Wanneer ik s'avonds het ziekenhuis verlaat zie ik veel ouders opgelucht naar huis gaan, blij dat ze dit weer hebben gehad.

Ik stap de draaideur door en hoor plots: "kijk mama daar heb je die slaapdokter"...Ik draai me om en kijk naar een ietwat grote "scrat" en zijn trotse eigenaar...

Het kan dan ook niet anders dan dat ik met een smile tot achter mijn oren ons "gesticht" verlaat :-))




















.