Over "knuffeltjes", "kroeltjes", en pyama's

Met een "Starbucks" beker vol met koffie, luisterend naar "de ochtend" op Radio1 alweer op weg naar het ziekenhuis.
Onder collega's spreken we eerder van ons "gesticht". Waarom? Simpel we zijn allemaal een beetje prettig gestoord ! Dit is nodig om dit boeiende werk met al haar onregelmatigheden en grilligheden ,24/24 en 7/7, te kunnen volhouden. Een cocktail van motivatie, idealisme, humor en heel wat relativeringsvermogen zorgt ervoor dat we om kunnen gaan met acute momenten van emotie, stress, en adrenaline. Hierdoor doet werken in ons "gesticht" geen pijn ...zot zijn doet immers geen...

Wat brengt de dag? Het kinder KNO ( keel-neus-oor voor de Nederlander) of NKO ( neus-keel-oor voor de Belg) -programma. Over woord en taalgebruik en de daarbij horende Babylonische spraakverwarringen tussen Belgen en Nederlanders schrijf ik later nog wel eens. Man man, de meest bizarre situaties heb ik hierdoor de revue zien passeren.

Anyway...U kan het al raden : een dag van een lach en een traan bij emotionele ouders en onwetende kinderen. Een twintigtal kindjes staan op het operatieprogramma. Er worden amandelen geknipt, poliepen verwijderd, buisjes geplaatst. Dit kan elk afzonderlijk of een "all-in" procedure zijn. Het lijkt soms bandwerk maar het is het gelukkig niet. Ieder kind, iedere ouder en iedere ingreep is gelukkig telkens weer een beetje anders.

Anesthesietoestel: check!
Apparatuur compleet: check!
Medicatie klaar: check!
Personeel aanwezig: check!
Time Out procedure: check!

Het team is er weer helemaal klaar voor. Ik spreek van team want dat vormen we ook, een ware geoliede machine die naadloos op elkaar zijn afgesteld. Iedereen weet perfect zijn rol in het hele scenario om iedere ingreep, van de eerste scene tot de laatste scene, tot een goed einde te brengen. Elke ingreep wordt voorafgegaan door een "time-out" procedure. Een veiligheidsprocedure waarbij we nagaan of we met de juiste patiënt, de juiste dingen aan de juiste zijde gaan doen. Vervolgens gaan we na of alle nodige materiaal daadwerkelijk aanwezig is. Een van de verbeteringen ter preventie van calamiteiten op een operatiekamer.

Nadat ze een "zetpil" of "suppo" hebben gekregen met daarin onze cocktail van het huis,  komen de meeste kinderen "slaapdronken" naar de operatiekamer. Het doel van die cocktail is ervoor te zorgen dat deze kinderen geen traumatische momenten kunnen herinneren. De schrale troost voor al die ouders die het al moeilijk genoeg hebben met het overlaten van de zorg voor hun kind aan een ander. Soms zou het goed zijn dat de ouders zelf ook wat van die cocktail kregen want het komt toch dikwijls voor dat zij onbewust hun angst en stress projecteren en hierdoor een averechts effect hebben op hun kind .

Met hun pyjama aan en dierbare knuffel in de hand komen deze kids met mama of papa naar de operatiekamer. Dat deze achteraf een beetje smerig is maakt niet uit, zo blijft er toch iets vertrouwd in deze koude en steriele omgeving.
Een update van wat er leeft in de wereld van die kleine mensjes en hun ouders krijgen wel al snel aan de hand van de pyjama die ze aan hebben of de knuffels die ze bij hebben. We zien een hele variatie van beestjes, doekjes, tutjes de ene al wat meer versleten dan de ander vaak nat gezeverd of stuk gebeten.
Ik dacht dat "cars" al niet meer in was, maar nee dus , het is duidelijk te zien aan het aantal cars-pyama's  waar het fenomeen "boys with toys" vandaan komt. De meisjes laten zien dat K3 nog steeds populair is en de merchandising rondom dit studio 100 fenomeen is duidelijk een succes. Roze K3 pyama's staan met stip op nummer1.
Winnie de Pooh, tijgetje en knorretje zijn knuffels die altijd van de partij zijn, in alle maten, formaten de ene al wat zachter dan de andere. Doodgewone "beer" en "konijn" zijn nog altijd populair.
Vandaag was er een nieuwe bij de eekhoorn '"scrat" van Ice Age, best een grappig beest. Deze ietwat grote knuffel werd  krampachtig vastgehouden door zijn kleine eigenaar.

Een maskertje met slaaplucht brengt vervolgens deze kleine helden naar dromenland. Een land waar deze kids vertoeven terwijl de chirurg hen niets vermoedend de behandeling geeft waarvoor zij gekomen zijn.

Kwartiertje later liggen ze weer in hun bedje, knuffel erbij, bijkomend op de uitslaapkamer. Ieder kind komt anders uit dromenland. Huilend, lachend, boos, agressief, ontroostbaar, slaperig, gelaten...gelukkig herinneren ze dit niet meer. Lang leve onze cocktail!

Wanneer ik s'avonds het ziekenhuis verlaat zie ik veel ouders opgelucht naar huis gaan, blij dat ze dit weer hebben gehad.

Ik stap de draaideur door en hoor plots: "kijk mama daar heb je die slaapdokter"...Ik draai me om en kijk naar een ietwat grote "scrat" en zijn trotse eigenaar...

Het kan dan ook niet anders dan dat ik met een smile tot achter mijn oren ons "gesticht" verlaat :-))




















.